Վերջը. խորխե Լուիս Բորխես

Ռեկաբարենը պառկած էր։ Մաքրեց, բաց արեց աչքերն ու տեսավ եղեգնյա ցածր, թեք առաստաղը։ 
Լսվում էին կիթառի զնգոցներ՝ ասես վատ լաբիրինթոս՝ անվերջ խճճվող ու արձակվող…

Կամաց-կամաց նա վերադարձավ իրականություն՝ իր առօրյան, որը երբեք չէր փոխի այլ իրականությամբ։ Նայեց առանց ամաչելու իր հսկա, անպետք մարմնին, կոպիտ բրդյա պոնչոյին, որը փաթաթված էր իր ոտքերին: Դրսում` պատուհանի ճաղերից այն կողմ` դաշտում, ցերեկը արդեն քնել էր, բայց երկինքը դեռ լուսավոր էր։ Ձախ ձեռքով հնչեցրեց մահճակալի ներքևում կախված բրոնզե զանգը։ Այն մեկ-երկու անգամ տատանվեց։ Դռան մյուս կողմից համեստ ակորդները շարունակում էին

Ուսուցչուհու հյուրը. Իզաբել Այենդե

 Ուսուցչուհի Ինեսը մտավ Լա Պեռլա դե Օրիենտե, որում այդ ժամին հաճախորդ չկար, գնաց վաճառասեղանի մոտ, որտեղ Ռիադ Հալաբին փաթաթում էր գունավոր ծաղիկներով կտորը, և ասաց, որ հենց նոր կտրել է իր պանսիոնատի հյուրերից մեկի կոկորդը։ Գանձապահը հանեց մի սպիտակ թաշկինակ և փակեց նրա բերանը։

-Ինչ ասացի՞ր, Ինես:

-Ինչ լսեցիր, թո՛ւրք։

-Մեռա՞ծ է։

-Իհարկե:

Տե՛ր, ես խնդրում եմ մի այգի. Ալֆոնսո Գիլեն Զելայա

 

Տե՛ր, ես խնդրում եմ մի  այգի մի հանգիստ անկյունում,

Որտեղ առու կա, ու կա առատ ջուր,

Խոնարհ փոքրիկ տուն՝ ծածկված կապույտ զանգերով,

Ու մի կին ու տղա, որ կլինեն քեզ պես։

Կցանկանայի ապրել երկար տարիներ, առանց ատելության,

Ու վարվել այնպես , ինչպես գետերը․  խոնավացնել երկիրը

Իմ բանաստեղծություններով ու արարքներով՝  թարմ ու մաքուր:

Տե՛ր , տուր ինձ ճանապարհ ծառերով և թռչուններով:

Բերմունդյան եռանկյունի

Բերմուդյան եռանկյունին տարօրինակ եռանկյունաձև տարածք է Ատլանտյան օվկիանոսում, որտեղ շատ նավեր, որոնք նավարկում են դրա միջով կամ օդանավերը, որոնք թռչում են վերևից, անհետ կորել են: Որոշ դեպքերում, երբ հայտնաբերվել են բեկորներ, անձնակազմն անհետացած է եղել։ Իսկ նման դեպքերը շարունակվում են դարեր շարունակ։ Ավելի քան 1000 նավ և ինքնաթիռներ անհետացել են եռանկյունու տարածքում վերջին հինգ դարերում, և այս առեղծվածային միջադեպերը Ատլանտյան օվկիանոսում շարունակում են տեղի ունենալ նույնիսկ այսօր:

Առասպելներ, որոնց մենք բոլորս հավատում ենք

Մարմին
Մենք օգտագործում ենք մեր ուղեղի միայն 10%-ը։ Առասպել, որը հրաժարվում է մեռնել և նույնիսկ մեկնարկային կետ է վերջին ֆիլմերի համար, ինչպիսին է, օրինակ, «Լյուսին»: The Guardian-ն այն անվանում է «պատմության մեջ ուղեղի ամենամեծ առասպելը», որին հավատում է բրիտանացի ուսուցիչների 48%-ը: Ըստ Snopes-ի՝ դրա ծագումն անգամ պարզ չէ։ Ճշմարտությունն այն է, որ մենք օգտագործում ենք մեր ուղեղի բոլոր հատվածները, նույնիսկ երբ հանգստանում ենք: Ճիշտ է, ուղեղը շատ պլաստիկ է (մենք կարող ենք ապրել շրջակա միջավայրի հետ), և որ մենք ամեն ինչ միաժամանակ չենք օգտագործում, քանի որ որոշ ոլորտներ մասնագիտացված են։ Երբ քայլում ենք, օրինակ, շարժողական

Մինոտավրոսի լեգենդը

Թեսևսի և Մինոտավրոսի առասպելը հունական դիցաբանության մեջ ամենաողբերգական և ամենահետաքրքրաշարժներից մեկն է: Թեսևսը (հունական հերոս) և Մինոտավրոսը (ամենաավերիչ և սարսափելի հրեշներից մեկը) առասպելի գլխավոր հերոսներն են, որում ներառված են աստվածներ և հրեշներ, հերոսներ և թագավորներ և հելլենական աշխարհի երկու հիմնական քաղաք-պետությունները՝ Աթենքն ու Կրետեն։

Անվերջության մեջ դատարկ․ Մարիա Կրիստինա Ասկոնա

Կասկածները շփոթեցնում են մտքերը,
Բացակայությունը անտեսանելի կապերի հետ կապված զգացմունքներ ունի,
Հոգին ցնցվում է, որովհետև չի կարողանում գտնել սիրելիին,
Բոլորը փակվում են տարօրինակ ցանցերի մեջ, բայց գրիչը պատռում է դրանք,
Գրիչը հատում է դրանք, որպեսզի լայնանան՝ ելք տալու:
Անսահմանության մեջ դատարկություն կա՝ անհուն փոս,
Որտեղ լուսինը չի կարող  ծագել, որովհետև շատ խորն է,
Որտեղ մտքերը հայտնվում են՝ ներսում փլուզվելու համար,

Խորխե Լուիս Բորխես. Պահեր

 Եթե ​​կարողանայի նորից ապրել կյանքս, 
Հաջորդ կյանքում կփորձեի ավելի շատ սխալներ թույլ տալ։

Չէի փորձի լինել այսպես կատարյալ, ավելի շատ կհանգստանայի:
Ավելի հիմար կլինեի, քան երբևէ եղել եմ,
Իրականում շատ քիչ բաների լուրջ կվերաբերվեի:

Ավելի քիչ մաքուր կլինեի:

Ինչպես դու. Լեոն Ֆիլիպ

Ինչպես դու,

Այսպիսին է կյանքս՝
քա՛ր, ինչպես դու:
Ինչպես դու,
փո՛քր քար,
Ինչպես դու,
թեթև՛ քար,
Ինչպես դու․
Երգում եմ, որ պտտվես
փողոցներով
և մայթերով,
Դու՝ ինչպես

Աղավնին սխալվեց. Ռաֆայել Ալբերտի

 Աղավնին սխալվեց:

Նա սխալվում էր։

Հյուսիս գնալու փոխարեն, հարավ գնաց:
Կարծում էր, որ ջուր է ցորենը։
Նա սխալվում էր։

Կարծում էր, որ երկինքն է ծովը,
Առավոտը՝ գիշերը:
Նա սխալվում էր։

Իսպանալեզու բանաստեղծություններ

 

Անհանգստացնում են   
Լինում են ժամանակներ, երբ բառերը ինձ զայրացնում են,
Որ չեմ արտահայտում, քանի որ այնքան են քեզ սպասում`
Մեռնում են ․․․
Եւ հենց դու լի ես մեռած բառերով։
Աղբյուրը

Լուսիա Էստրադա. բանաստեղծություններ

 

Լուսիա Էստրադա

Դեպի ստվերը           

Գնալ ու մնալ. Լոպե դե Վեգա

Գնալ ու մնալ , և մնալով բաժանվել
Բաժանվել անհոգի , և հեռանալ օտարի հոգով
Ականջ դնել մի սիրենի քաղցր ձայնին
Եւ չկարողանալ ծառից պոկվել։

Խորխե Լուիս Բորխես. Տխուր

 

Այդտեղ կա այն, ինչ կար․ Սաքսոնյան համառ սուրը և նրա երկաթե չափածոն,  Լաերտի որդու աքսորի ծովերն ու կղզիները, պարսկական ոսկե լուսինը և փիլիսոփայության ու պատմության անծայրածիր այգիները, շիրիմի հիշատակի ոսկին, իսկ  ստվերում՝ հասմիկի բույրը։ Եվ սրանցից ոչ մեկը կարևոր չէ։ Հրաժարական տված Տաղի գործածումը չի փրկում քեզ, ոչ էլ կփրկի ջրեղենը երազի,  ոչ էլ աստղը, որ  բոցավառված  գիշերային երկնքում մոռանում է լուսաբացը։ Միայնակ մի կին է քեզ մտահոգողը  նման մնացածին, բայց յուրովի։ 

Բնագիրը

Թարգմանությունը՝ Նանոր Հովհաննիսյանի

Խորհրդատու՝ Ռուզան Սարգսյան

Ինքնասպան տղան. Ռաֆայել Դիեստե

 Թարգմանում են դասավանդողները

Երբ պանդոկպանը ավարտեց բոլորին անհանգստացնող լուրը կարդալը (մի տղա ինքնասպանություն էր գործել ՝ խփելով իր աջ քունքին) ,  անհայտ թափառաշրջիկը, որ նոր էր ավարտում իր խղճուկ ընթրիքը ձկնորսական պանդոկի  մի անկյունում, ասաց. 
-Ես գիտեմ այդ տղայի պատմությունը:
Նա արտասանեց տղա բառը շատ հատուկ ձևով: Այնպես, որ  շնապս  խմող չորս հոգին, ալբարինիո (իսպանական սպիտակ  գինի) խմող հինգ հոգին և պանդոկպանը լռեցին՝  անհանգիստ և ուշադիր լսելով:
-Ես գիտեմ այդ տղայի պատմությունը, - կրկնեց թափառաշրջիկը: Եվ փոքրիկ  դադարից հետո սկսեց.

Խուլիո Կորտասար. Հետոն

Կորտասար

Եվ ես շատ լավ գիտեմ, որ այնտեղ չես լինի. 

Դու չես լինի փողոցում, 

Գիշերը լուսամփոփի 

հանած  շշնջոցում,

Չես էլ լինի մենյու ընտրելու ժեստի մեջ,

Ոչ էլ կլինես ժպիտի մեջ, որը

 թեթևացնում է մետրոյում լցված մարդկանց,

Չես լինի վերցված գրքերում

Ոչ էլ «մինչ վաղը» ասածի մեջ։

Դու չես լինի իմ երազներում՝ 

Բառերիս սկզբնական նպատակակետում,

Դու չես լինի հեռախոսի համարում

Մերի Շելլին

Ժամանակին Մերի անունով մի փոքրիկ աղջիկ կար, որի մայրը մահացավ ,երբ նա դեռ նորածին էր: Նրա խորթ մայրը լավ չէր վարվում իր հետ, և Մերին երազում էր իրական մայրիկ ունենալ: Բայց նա սփոփանք գտավ հսկայական գրադարանում, որ ունեին իրենց տանը: Ամեն օր նա մի գիրք էր վերցնում և գնում էր մոր գերեզման՝ կարդալու : Գրքերը նրան տեղափոխում էին տնից հեռու մի վայր, որտեղ նա իրեն զգում էր մենակ և թշվառ: Արդյունքում ՝ Մերին սկսեց գրել իր պատմվածքները և բանաստեղծությունները:
Մի օր նա հանդիպեց Պերսի անունով մի երիտասարդ բանաստեղծի: Նրանք իրենց առաջին ժամադրությունն ունեցան Մերիի մայրիկի գերեզմանի մոտ և խորապես սիրահարվեցին: Նրանք փախան