Կառլ Գուստավ Յունգ. «Որքան մեծ է բազմությունը, այնքան աննշան է անհատը»

Սկիզբը

Անգիտակցականի այս լայն գոտում, որը հուսալիորեն պաշտպանված է քննադատումից ու գիտակցության վերահսկողությունից, մենք լիովին անպաշտպան ենք, բաց ցանկացած տեսակի մտավոր ազդեցության ու հոգեկան վարակների դիմաց: Ինչպես ցանկացած տեսակի վտանգի ժամանակ, մենք կարող ենք կանխել հոգեկան վարակի ռիսկը միայն, եթե իմանանք, թե ինչն է հարձակվելու մեզ վրա, ինչպես նաև, թե որտեղ, երբ և ինչպես է այն տեղի ունենալու: Քանի որ «ինքնաճանաչումը» հատուկ փաստերի ճանաչման հարց է,

Կարլ Գուստավ Յունգ «Որքան մեծ է բազմությունը, այնքան աննշան է անհատը»

Կառլ Գուստավ Յունգ

Ինչպե՞ս է մարդը դառնում անանուն միավոր: Ինչու՞ է պետության աբստրակտ գաղափարն ավելի իրական, քան մարդու կյանքը: Եվ ի՞նչը կարող է փոխել մարդու այս աննախանձելի դերը ժամանակակից կյանքում:
Հրապարակում ենք հատված շվեյցարացի հոգեբուժ Կարլ Յունգի ՝ «Չբացահայտված ինքնություն» գրքից:

Ի՞նչ է կատարվում հիմա մեր աշխարհում: Ի՞նչ է կատարվում մեր երկրում: Ի՞նչ է կատարվում մարդկանց հոգիներում: Բավական է մեկ անգամ դիտել նորությունները սարսափելու համար պետական քաղաքականությունից, պաշտոնյաների անտեղյակությունից, մարդկանց լուռ համաձայնությունից (սակայն ամենինչ սովորկանի պես է ՝ «մարդիկ լուռ են» ):

Աստված մեռած է. ի՞նչ էր ուզում ասել Նիցշեն

Արդեն հարյուր տարուց ավելի է անցել, ինչ Ֆրիդրիխ Նիցշեն հայտարարեց. «Աստված մեռած է»: Բայց ի՞նչ է դա նշանակում: «Big think»-ի թղթակից Սքոթի Հենդրիքսը անդրադարձել է նրան, թե ինչ կար փիլիսոփայի մտքին, ով և ինչպես էր փորձել փոխարինել Աստծո պատկերը 20-րդ դարի մարդկանց մտքերում և ինչն է մարդուն օգնում ապրել առանց աստվածության՝ հուսահատության ու քաոսի մեջ չընկնելով:

Չառլզ Բուկովսկի. Մենակ՝ բոլորի հետ

Մարմինը ծածկում է ոսկորները
և նրանք դնում են միտք այդտեղ
և երբեմն էլ հոգի,
և Կանայք ծաղկամանները
պատերին են տալիս
և տղամարդիկ խմում են
բավականին շատ
և ոչ ոք չի գտնում
այդ միակին,
բայց շարունակում է փնտրել,
մագլցել մահճակալից մահճակալ:

Չարլզ Բուկովսկի Ինչպե՞ս է սիրտդ

Կարդում ե նք ամերիկյան գրականություն

Իմ ամենավատ ժամանակներում՝
այգու նստարաններին,
բանտերում
կամ անբարոյականների հետ ապրելիս,
ես միշտ զգացել եմ
ինչ-որ բավականություն,
որը չէի համարի ուրախություն,
ավելի շատ ներքին հավասարակշռություն,