***
Ամեն ինչ կարգին
էր։ Երաժշտությունն էր կարևորը: Ավելի կարևոր, քան գումարը: Ավելի կարևոր քան սերը։
Համակերպվել դրան... Ցնցող էր։ Բայց երաժշտությունը
․․․ ցանկություն էր․․.
անհրաժեշտություն ... պետք էր նվագել։ Երաժշտթւթյունն ինքը թույլ չէր տալիս, որ
իրեն մի կողմ գցեն։ Երաժշտությունը պարգև էր նրա համար և չէր թողնի, որ անգամ մի նոտա
իրենից վատնեին։
Այսպիսով՝ Անդին
նվագում էր այնտեղ, որտեղ իրեն ընդունում էին, իր գլխարկով, ընթրիքի համար՝ բաժանելով
իր շնորհը և, ի դեպ, բուժելով ինքն իրեն։
Օրինակ՝ այս գիշեր
նա նվագում էր Քոնչում, յոթից մինչև տասը, որը սովորականից երկար էր, բայց սաքսաֆոնահարի
կինը նրանց երկտող էր փոխանցել՝ ասելով, որ ամուսինը մի քիչ հիվանդ էր: Դա նշանակում
էր, որ նա այքան գինովցած է, որ չի կարող գալ։
