1960-70-ականներին Լատինական Ամերիկան դարձել էր ռազմական խունտաների բնօրրան: Բռնատիրությանն ի պատասխան՝ Լատինական Ամերիկան այդ տարիներին գրական բում ապրեց: Առաջին անգամ լատինաամերիկացի հեղինակները դուրս եկան մայրցամաքի սահմաններից, գրեցին համամարդկային խնդիրների մասին, տպագրվեցին Եվրոպայում ու ճանաչվեցին ամբողջ աշխարհում: Այդուհետև Լատինական Ամերիկայի գրականությունը բաժանվեց նախաբումային և հետբումային շրջանի: Բումի դարաշրջանի գրողները ստեղծեցին նոր ժանր` «կախարդական ռեալիզմը»: Այն յուրահատուկ գրականություն էր`իրականության ու առասպելականության սինթեզով:
Գաբրիել Գարսիա Մարկես. «Նահապետի աշունը» (Կոլումբիա)
Բռնապետին ամեն բան կարելի է, բայց նա ամենածանր բեռն է կրում` իր կյանքը, իր իշխանությունը, իր հեղինակությունն ամեն վայրկյան կորցնելու կենդանական վախը: Մարկեսը կերտել է լատինաամերիկյան երկրների հավաքական պրեզիդենտին: Նահապետը տասնյակ դիկտատորների մարմնավորումն է, որը «լողում է ամենազորության անմաքրություններում, արյան ու արցունքի ծովում»:
